Hemelvaartsdag 2012
Gegevens- Gegevens
- Geschreven door Willem
Hemelvaartsdag 2012 ...........de afgelopen dagen was dit een onderwerp waar heel vaak over gesproken werd op het werk. Wat gaat het weer doen, waait het niet te hard? Ik heb nog nooit 100+ gereden, dus ik hoop dat ik het volhoud. We gaan toch niet te hard he!! Dit zijn slechts een paar opmerkingen die zo af en toe over tafel gingen.
We hadden weer afgesproken bij de benzinepomp langs de A12 bij Reeuwijk. Peter en ik draaiden zo rond half negen de A12 op en korte tijd later ging de telefoon. Roy belde en even dacht ik: die gaat niet mee vandaag!! Gelukkig wilde hij alleen maar melden dat hij al op de ontmoetingsplaats stond met zijn fietsmaatje Willem en of we een beetje op wilden schieten. Hij had er duidelijk zin in. We stonden nog maar net op de parkeerplaats en toen kwamen Erik en Duncan ook al aanrijden. Een paar minuten later kwam Johan ook aanscheuren met zijn fiets in de auto. Met 4 auto's en 7 fietsers op naar Veenendaal
Aangekomen in Veenendaal bij het Ibis hotel stond een wielerploeg zich voor te bereiden voor (waarschijnlijk) een etappe van Olympia's tour. Sommigen dachten echter dat meer mensen de website bekeken hadden en dat die gasten met ons mee wilden fietsen 
. Snel de fietsen klaar gezet en toen konden we ons opmaken voor een ritje van ca. 120 km naar de Posbank. Het was prachtig weer, volgens sommigen warm genoeg om in korte broek te starten. De rest ging echter allemaal in het 'lang'.
Wat dat nu is met die Garmin GPSsen? En weer pakten beide apparaten niet de route op zoals we dat gedacht en gewild hadden. Uiteindelijk hebben we maar gewoon de track gevolgd en dat ging ook prima, zij het met wat opstartproblemen. De groep bleef wonderwel aardig bij elkaar, ondanks dat een aantal nog nooit in een groep gereden had. Zodra de weg een paar graden stijging vertoonde, schakelde iedereen over op z'n eigen tempo. 120 km is best wel een eind en dan moet je zuinig met je krachten omgaan. Na een km of 50 kwamen we aan bij de Posbank en moest er geklommen worden. De snelle jongens gingen als een soort klimgeit omhoog, maar de minder bedeelden deden gewoon rustig aan. Boven komen zonder te stoppen of af te stappen was het devies. Op de top was het tijd voor de onvermijdelijke groepsfoto. Een vriendelijke dame toonde zich bereid om voor fotografe te spelen.
Hierna ging het weer naar beneden en hadden we het meeste (zware) klimwerk wel gehad. Wel kwamen we onderweg heel wat vals plat tegen, gelukkig heel goed verdeeld, dus je had er ook wel eens gemak van. In Hoenderloo vonden we een terrasje en daar hebben we heerlijk in het zonnetje Koffie, thee en appeltaart (!) genuttigd.
Na de koffiepauze weer richting Veenendaal en op weg daar naartoe kwamen we bij Radio Kootwijk, een plek waar ik wel eens iets over gelezen heb, maar nog nooit geweest was.
Met het vorderen van de kilometers kregen enkelen, waaronder ikzelf, het toch moeilijk en werd het tempo iets lager gehouden. Bij het passeren van de 100 km grens werd Duncan uitbundig gefeliciteerd met het doorbreken van deze grens. Hij reed trouwens ijzersterk en heeft zich gerevancheerd voor het optreden van vorig jaar op de ODS classic. Goed gedaan jochie. Ook Erik deed het wonderwel goed, al was dat niet op te maken uit het mopperen wat hij af en toe deed. En Willem, nee niet ondergetekende, maar het fietsmaatje van Roy fietste ook de sterren van de hemel. Volgens Roy is hij een beginnend fietser, maar als je hem z'n gang laat gaan, dan rijdt hij iedereen het snot voor ogen, misschien op Johan, Roy en Peter na, want die zijn helemaal niet bij te houden. Uiteindelijk kwamen we gezamelijk om 15:30 uur weer aan bij de auto, met 119,75 km op de teller. Het was een mooie rit, soms zwaar, maar als je in de auto zit ben je dat alweer vergeten.
Bedankt gasten voor de wederom geweldige dag.
We gaan eens kijken wanneer we de volgende rit gaan plannen.
Link naar de ritgegevens. Helaas was de accu op het einde van de rit leeg. Met het schermpje voluit haalt je dus de eindstreep niet.
Telegraaf fietsentest
Gegevens- Gegevens
- Geschreven door Willem
De Telegraaf heeft in maart 2012 een aantal fietsen getest. Hieronder de resultaten van de prijsklassen vanaf 1500 euro.
Een van die goed scorende fietsen is de Cube Agree GTC Race. Eduard Rozenveld is buitengewoon tevreden over deze tweewieler. „Ik sprintte een bruggetje op en dat voelde heerlijk aan. Hij ligt perfect op de weg en is zeer stijf, onder meer vanwege het bracket. De Cube heeft een geïntegreerde trapas en dat geeft veel meer stijfheid, wat zich uiteindelijk uitbetaalt in een goede krachtoverbrenging."
Ook de andere testers hebben hoge punten achter de Cube geplaatst. „Een verschrikkelijk lekker fietsje. Hij is comfortabel, lekker stijf en stuurt strak. Zo'n model geeft de fietser zelfvertrouwen", meent Möller. Jan de Waard viel het vooral op dat de Cube volledig is afgemonteerd met Shimano Ultegra, terwijl bij veel andere fietsen met andere groepen is gemixt. „Waarschijnlijk om de fiets betaalbaar te houden."
Een andere fiets die veel rijders kan bekoren is de Centurion Megadrive 3200, terwijl het model van dit merk in de goedkopere klasse juist in de staart bungelde. „De effectiviteit van het frame is bijzonder goed; de kracht die je erin stopt, zie je daadwerkelijk terug op het wegdek. Verder – en dat is een persoonlijke voorkeur – ben ik blij dat niet is gekozen voor een sloping frame (waarbij de bovenbuis richting zadel afloopt, red.)", zegt De Waard. "De Centurion bevalt uitstekend, terwijl ik dat niet had verwacht. Je hebt toch bepaalde verwachtingspatronen bij een fiets en die waren bij deze eerlijk gezegd niet bijster hoog. Maar ik moet mijn beeld volledig bijstellen. Enige minpuntjes, als ik die toch moet noemen, zijn het compacte voorblad – je wilt op dit terrein liever een groter, triple voorblad – en de afmontage met Shimano 105", stelt Remko Mulder.
Hij heeft tijdens de test goede ervaringen gehad met de Koga Roadracer en Trek 4.5. „Soms valt moeilijk uit te leggen waarom iets goed is. Het is vaak een kwestie van gevoel. Bij de Trek voelde het alsof ik in een auto zat, flink gas gaf, de koppeling intrapte en een grote afstand doorrolde. Een heerlijke fiets, al is het metallic uiterlijk wat spacy. En qua afmontage verwacht je voor deze prijs meer dan Shimano 105."
Ook bij de Merida Scultura Evo 905-30 is Mulder kritisch over de afmontage. „De fiets oogt wat goedkoop, omdat hij is afgemonteerd met Energy FSA. Ik ben een fanatiekeling en weet wat er zoal te koop is, maar hier heb ik weinig van gehoord. Onbekend maakt toch een beetje onbemind. Verder rijdt hij heerlijk, wat 'm zit in de uitstekende geometrie van het frame. De Fulcrum wielset is in lijn met de prijsklasse."
Casper de Groot vond het lastig om onderscheid aan te brengen. „Eigenlijk zijn het allemaal lekkere fietsen." Een van de modellen die hem positief hebben verrast, is de Giant TCR Composite. Onder meer de afmontage, belangrijk voor onder meer het schakelen en remmen, stemt hem tevreden. „Volledig met Shimano Ultegra. Verder is hij netjes afgewerkt en stuurde hij erg direct. De algemene indruk: een 8,5."
Matthijs Bijlsma complimenteert de Ridley Orion en is minstens zo blij met de Trek 4.5. „Lekker in de bochten, goede wegligging, maar wat minder stijf." Alleen de lay-out van de Trek is hem een doorn in het oog. „Een metallickleur hoort gewoon niet op een racefiets, maar dat is puur persoonlijk." De matzwarte lay-out van de Eddy Merckx EMX-1 is juist een punt dat door Bijlsma en andere testrijders als zeer positief wordt ervaren.
„Ik ben tien jaar lang mecanicien geweest bij een amateurploeg en heb voormalig toprenster Monique Knol technisch ondersteund. In die tijd ben ik uitgegroeid tot een echte materiaalman. Deze Merckx is een mooi voorbeeld van hoe het moet. Het matzwarte frame is niet helemaal gespoten. Op een deel van het frame, rond de merknaam, zie je het karakteristieke 'weefpatroon' van carbon terugkomen. Erg mooi."
