Wat vijf jaar geleden heel bescheiden begon met vier fietsers, is het traditionele Bikels fietsweekend gegroeid in 2017 naar elf fietsers. Bij zo'n eerste lustrum hoort natuurlijk ook een speciaal onderkomen. Herberg de Lanterfanter in het Belgische Sankt Vith/Schonberg was voor dit jaar onze uitvalsbasis voor drie dagen fietsen. Deze herberg heeft al aan menig (prof) wielerteam onderdak verleend. De faciliteiten waren dan ook bijzonder goed, zoals een speciale fietsen opslagplaats, een wasplaats voor fietsen, een wasmachine met droger voor de vuile kleding en niet te vergeten een prima wifi.

Dag 1:

Zoals gewoonlijk verzamelden we weer bij AC Nederweert voor de koffie en zouden vandaar uit gezamelijk naar St. Vith rijden. Edward en ik kwamen ruimschoots op tijd aan maar waren, zoals gewoonlijk, wederom de laatsten.Toen we binnenkwamen had iedereen zijn koffie al op, dus ze zaten er vast al een tijdje. Iedereen had zijn goede humeur weer meegenomen. Het was nog maar zo'n anderhalf uur rijden naar onze bestemming en om 12:45 uur waren we ter plaatse. Op de website had ik gezien dat we pas om 16:00 uur in konden checken, maar gelukkig hadden Git Dewulf en Ed Janssens de kamers al klaar en konden deze gelijk betrekken. Spullen neerzetten, omkleden en de fietsen klaarzetten voor de eerste rit.

Peter had zich weer bezig gehouden met het samenstellen van de routes en om te wennen had hij een route gemaakt van 47 km. Het was niet warm, dus slechts een enkele Bik(k)el waagde zich in het kort om de fiets. De rest koos ervoor om toch wat warmers aan te trekken. Natuurlijk gingen we direct de verkeerde kant op en reden de route precies verkeerd om. Geen probleem, want we hadden nog een andere in de GPS staan die precies andersom was, dus dat probleem was gauw opgelost. Al gauw dienden de eerste klimmetjes zich aan en sommigen kwamen er (weer) achter dat het lastig is om het klimmen te trainen als er bij je in de buurt geen heuvel te bekennen is. De eerste klim deed dus bij de meesten wel zeer. Maar goed, iedereen was fris genoeg om de rit tot een goed einde te brengen en dus waren we al snel weer terug bij de Lanterfanter voor de hersteldrank, in dit geval pils van het merk Bavic .... nooit van gehoord maar het smaakte prima. Het bleef nog lang onrustig op het terras ..........

Dag 2:

 Voor de zaterdag stond er een rit van 90 km gepland naar 'de Wanne', een beklimming uit de klassieker Luik-Bastenaken-Luik. De weergoden waren ons prima gezind, want reeds om 07:00 uur scheen het zonnetje al uitbundig. Om 08:00 uur ontbijten en om 09:00 zijn we vertrokken. Al gauw moest er weer geklommen worden, maar het leek erop dat iedereen het redelijk makkelijk aan kon. Na zo'n anderhalf uur peddelen was de temperatuur zodanig gestegen dat de arm- en beenwarmers wel uit konden. Na 32 km diende de 'col de Wanne' zich aan en reed iedereen in zijn eigen tempo op z'n gemakkie naar boven. Aan het einde van de klim wachtte iedereen op elkaar en werd er even rust genomen. Hierna op naar de koffiestop die gepland stond in Stavelot. Er was wat verwarring waar we nu heen moesten doordat de verkeersborden zowel rechtdoor als rechtsaf aangaven. Echt op z'n Belgisch .....

In Stavelot een heerlijk terras gevonden in het zonnetje en daar hebben we een uurtje van de zon genoten. Roy had wat problemen met zijn DI2 schakelsysteem wat volgens hem veroorzaakt werd door een slechte stekkerverbinding in de rechter shifter. Stuurlint verwijderd en de stekker weer goed bevestigd en het probleem was weer opgelost. Het stuurlint is er verder het hele weekend niet meer opgezet.

Na de koffie via een extra lusje met de nodige klimmetjes terug naar het hotel, waar we ons natuurlijk tegoed deden aan de vlot geserveerde hersteldrank. Om 19:00 uur stond het diner voor ons klaar, heerlijk gegeten onder het genot van nog meer hersteldrank en verhalen over de rit van vandaag. Na het eten natuurlijk naar de bar en langzamerhand zag je iedereen naar hun slaapplaats verdwijnen.

Dag 3:

Voor de laatste dag hadden we een relatief makkelijk dagje in gedachten via de Venn Bahn, een tot fietspad omgetoverde treinbaan. Helaas regende het lichtjes en op de buienradar hadden we gezien dat het vanaf 10:30 uur droog zou worden. Je zou zeggen: dan vertrekken we toch om 10:30 uur ........ Helaas, maar iedereen stond precies om 09:00 uur buiten, dus we zijn toch maar vertrokken. En inderdaad werd het om 10:30 uur droog.

De Vennbahn was niet helemaal wat we er van verwacht hadden. Tuurlijk was het relatief vlak, maar ook grotendeels uitgevoerd in gravel en dat was minder fijn. Al die gravel leverde twee lekke banden op en dat viel eigenlijk wel weer mee. Uiteindelijk hebben we de Vennbahn niet meer gevolgd en het asfalt weer opgezocht. Zo halverwege vonden we een restaurant en daar mochten we met onze vuile kleren niet naar binnen. Koffie konden we op het terras krijgen, appeltaart niet want dat werd alleen binnen geserveerd volgens de kelner. Toen we de koffie ophadden en wilden betalen werd er gevraagd of we soms appeltaart wilden op het buitenterras ........!!

Het laatste stuk naar het hotel ging door een bos met prachtig asfalt en nog een keer naar beneden ook. Daar werd het laatste kruit verschoten en werden er hoge snelheden gehaald. En toen restte er nog een laatste klimmetje naar het hotel en kon je de vermoeidheid van de meesten wel zien. Op het terras vloeide de hersteldrank weer rijkelijk bij het schoonmaken van de fietsen, want die zagen er niet uit. Op zondag werd er in de Lanterfanter geen avondmaal bereid en moesten we uitwijken naar een restaurant in het dorp. Geen straf, want ook daar was het eten uitmuntend. Na het eten nog even in de bar en de laatsten begaven zich zo rond 24:00 uur naar hun slaapplek.

Het was weer een zeer geslaagd weekend met de inmiddels vaste kern, dit jaar aangevuld met Laurens en Harry. Iedereen heeft het bijzonder naar zijn zin gehad en er werd zeer sociaal gereden. We kregen nog een compliment van Git dat ze ons zo'n prettige groep vond ...

Voor volgend jaar zijn er al wat vage plannen qua locatie. Het fietsweekend zal waarschijnlijk ook weer het eerste weekend van mei zijn. Dus.... reserveer dit weekend vast in je agenda!!

Vrijdag 24 Mei verzamelden we, net als vorig jaar, bij de grote M in Nettetal, net over de grens bij Venlo. Deze keer was iedereen keurig op tijd en konden we na een kopje koffie snel door naar de Wielerherberg. Helaas bleek snelweg 61 voor een gedeelte afgesloten en onze TomTom leek meer op een StomStom, want waar hij ons naartoe stuurde.......? Google Maps bracht uitkomst en zo reden we door allerlei dorpjes richting de eindbestemming. Uiteindelijk kwamen we exact op de geplande tijd in de Wielerherberg aan omdat de route binnendoor qua kilometers een stuk korter bleek te zijn.

Dik en Jannie stonden ons al op te wachten met koffie en gebak en daarna een lunch, heerlijk! Dik had al wat routes voorbereid en dus na de lunch direct op de fiets voor een ritje van zo'n 60 - 70 km onder begeleiding van Dik. Omdat de herberg op een heuvel ligt, begonnen we natuurlijk met een prachtige afdaling die bij de mensen die er vorig jaar bij waren wel bekend was. Daar werden ook direct de hoogste snelheden van het weekend gehaald. Waar dat nu aan ligt dat weet niemand en vorig jaar was het exact hetzelfde. Na de afdaling volgden er vele klimmen en vals plat. Marcel is over het algemeen niet zo'n klimmer, maar bleek in opperbeste vorm en reed in de klimmen constant vooraan. Dat is wel eens anders geweest!! Er werd volop genoten van de prachtige omgeving, de natuur is daar werkelijk schitterend. Na zo'n 70 kilometer moesten we dezelfde weg beklimmen naar de herberg, de klim die eerder deze dag een afdaling was geweest. Zo'n 5 kilometer met wisselende stijgingspercentages, waar iedereen zijn eigen tempo reed. Uiteindelijk kwam iedereen toch nog redelijk kort na elkaar binnen en konden we beginnen aan de hersteldrank. Deze dag niet zo lang, want de rit bleek toch meer tijd in beslag te nemen dan we verwacht hadden. Om 20:00 uur schoven we aan tafel om te genieten van een heerlijke maaltijd, bereid door Rianne. Om een uurtje of elf hadden de meesten het wel gehad voor de dag en vertrok iedereen naar zijn onderkomen voor de nacht. 

Zaterdag hadden we afgesproken om om 08:00 uur te ontbijten en om 09:00 uur te gaan fietsen. Ruim voor 9 uur stonden de meesten al klaar om te vertrekken. Volgens de weerberichten zou er een heel klein buitje vallen, dus iedereen was voorbereid en had een regenjasje aan (de koukleumen) of bij zich (de echte bikkels)! Uiteindelijk is er geen spat gevallen en ging de zon alleen maar meer zijn best doen. Fantastisch fietsweer dus. De beklimmingen en afdalingen volgden elkaar snel op en voordat we het goed en wel in de gaten hadden waren we alweer op de lunch locatie. Marcel was er vorig jaar niet bij en hij keek zijn ogen uit wat er allemaal aan voedsel uitgestald werd. Heerlijke koude pasta, een nog lekerdere salade, fruit, cakejes en de nodige soorten drank. Ook handdoeken om je te ontdoen van het zweet, aan vrijwel alles was gedacht. Na de lunch weer verder voor het tweede gedeelte van de dag met prachtige uitzichten over de Moezel, wonderschoon. Na nog wat klimmetjes en afdalingen kwamen we weer bij de laatste beklimming van de dag, de 5 kilometer naar de herberg. De groep viel al gauw uiteen en vooraan ontstond een strijd tussen Marcel en Peter, die eigenlijk onbeslist eindigde. Peter moest afhaken door een pijnlijke enkel die hij had opgelopen tijdens werkzaamheden in zijn tuin. Op de GPS stond zo'n 109 km, best wel veel in heuvelachtig terrein. Onderweg ging mijn telefoon en dat bleek Edward te zijn. Zijn ketting had er een keer naast gelegen en had zijn derailleur een beetje verbogen. En toen ging het mis op de laatste klim, kleinste verzet en de derailleur werd gegrepen door een spaak. Veel schade die niet te herstellen was zonder nieuwe onderdelen. Ed hebben we opgehaald met de auto. In de herberg nog wel een poging gedaan om de zaak te repareren, maar de derailleurpad was afgebroken en die had Dik niet liggen voor de Trek van Ed, dus voor Edward was het fietsen voorbij dit weekend. En hup, op naar het terras en aan de hersteldrank natuurlijk, beregezellig! Om 19 uur weer een heerlijke maaltijd, daarna een bakkie op de sofa, slap ouwehoeren en veel te laat naar bed natuurlijk. Met Michel 's-nachts nog een competitie gedaan wie het hardste kon snurken.... volgens mij heb ik gewonnen.

De zondag stond in het teken van zere benen en een man minder aan de start. Edward zou een stukje gaan wandelen, wat moet je anders? Aan Dik gevraagd of het aantal hoogtemeters beperkt kon worden en dat zou hij doen. Onderweg bleek het toch anders te zijn met die hoogtemeters, want na 35 km hadden we er al 800 op staan.Gauw een terrasje opgezocht voor een heerlijk kopje koffie of iets anders. Na de koffie hebben we de route iets anders gereden om wat klimmetjes te vermijden. Na een dikke anderhalf uur reden we weer op zo'n oude spoorbaan omgebouwd tot fietspad en ging het heel lichtjes naar beneden. We reden 35+ en in mijn ooghoek zag ik de bus van de wielerherberg staan. Vol in de remmen en  terug naar een oud stationnetje waar Jannie weer een heerlijke lunch geserveerd had. Na de lunch even geinventariseerd hoe iedereen er bij zat en toen besloten om de kortste weg naar de herberg te nemen. Er zaten nog wat klimmetjes in, echter de laatste was toch wel de moeilijkste. Toen we vrijdag aankwamen hadden we deze klim met de auto gereden en toen vond ik hem al moeilijk. Uiteindelijk kwam iedereen boven en zat het fietsgedeelte er weer op.

Minstens de helft van de groep is toch wel Formule 1 kijker en we hebben best wel moeite gedaan om Ziggo Go op de laptop aan de praat te krijgen dat lukte draadloos niet, maar boven in de gang hing een wifi repeater waar je een kabel op aan kon sluiten. Niet de beste kwaliteit, maar we konden kijken. Daarna nog even op het terras en om 19:00 uur werden we geroepen dat het eten op tafel stond. Nog even wat napraten op de bank en toen was het alweer tijd om te gaan slapen, moe en voldaan.

De volgende ochtend was het zaak om de spullen in en op de auto te krijgen en tijdens het inladen regende het. We hebben enorme mazzel gehad met het weer, niet te warm en regelmatig het zonnetje erbij. Na het ontbijt weer afscheid genomen van Dik, Jannie en Rianne en naar huis vertrokken, toch wel een rit van zo'n 4 uur.

Het was weer een supermooi weekend, zeer geslaagd, geen ongelukken en alleen jammer van de mechanische pech van Edward. Maar goed, dat kan gebeuren. We komen zeker nog een keer terug in de Wielerherberg, is het niet volgend jaar, dan is het het jaar erop..... of het jaar daarop! We gaan eerst richting vakantie en daarna gaan we aan de voorbereiding voor volgend jaar beginnen.

Edit 2026: inmiddels weten we dat de Corona Epidemie roet in het eten gegooid heeft en dat er 2020 en 2021 helaas geen fietsweekend georganiseerd kon worden.